آندو معماری ژاپنی اهل اوزاکا است که گرایشهای پست مدرنی دارد. معماری آندو بسبار ساده و ایجاز گونه و قابل مقایسه با مینی مالیسم میس ون دروهه است. مصالح غالب در کارهای او بتن،شیشه،فولاد وباد، خاک، آب، نور ، درختانو آسمان اجزای جدایی ناپذیر معماری اوست. معماری آندو زبانی هندسی دارد در حالی که او این هندسه را با طبیعت موجود در سایت پیوند می زند. او در طرحهای خود از تضاد وتعالیکه میان متضادهای موجود در اجتماع و طبیعت میبیند استفاده میکند. آندو مبانی طراحی خویش را بر اساس طراحی فضا قرار داده واز فرم صرفنظر میکند ودر تقابل بین فرم و فضا در واقع با کنار زدن فرم ارزش فضا را بالا میبرد.آندو مانند عرفا درونگراست به همین دلیل است که از سبک خاصی پیروی نمیکند. او در طرحهای خود همواره انسان واحساساتش را به طور مستقیم مخاطب قرار میدهد.طرحهای او شاید به دلیل سادگی وخلوص بسیار ، فضایی درونگرا و روحانی دارد. طرحهای آندو را میتوان به سه دسته ی کلی تقسیم بندی کرد:

1- طرحهای درونگرا و یگانه انگار که بیشتر معطوف خانه ها و کلیساهای او شده ودر پی هندسه ای خاص به پرداخت فضایی با یک مرکزیت می پردازد که عموماً فرمهایی مربع شکل ویا دایره ای در آن به چشم میخورد که همچون معابد عرفا مرکز گرایی ودرونگرایی را مورد تأکید قرار داده و از برون به درون رسیده است.

2- فضاهای دوگانه انگار : این بناها اغلب دارای دو مرکز هستند و هندسۀ پلان آنها معطوف این دو مرکز است. در این کارها از متضادهای موجود در پلان،نما،هندسه،فرم،طبیعت و فضا در واقع پی به نگرش آندو نسبت به محیط اطرافش میبریم که آن را مملو از متضادها میبیند.اشکال هندسی مورد استفاده در این بناها چون بیضی دارای دو مرکز هستند.

3- فضاهای کثرت گرا: او در طرحهای نوع سوم که بیشتر مربوط به فضاهای همگانی و ادارات و موزه ها میشود تعریفی پست مدرنی از معماری اش ارائه مدهد و به دنبال هندسۀ پویای این نوع طرح ها (کوژ و کاو وگسستگی و چند مرکزی بودن) جهانی مملو از تعاریف متفاوت را ارائه می دهد واز درون به برون میرسد. آندو در طرحهای خود به تدریج از درون نگری به برون نگری و از یگانه انگاری به کثرت گرایی و طرحهای بسته تاریک او به تدریج روشن تر باز تر و تعریفی گسسته از عناصر معماری به دست میدهند

هدف اصلی آندو در معماریش ایجاد رابطه ای نو بین انسان و طبیعت و خلق لحظه ها و احساساتی متفاوت در کالبدی سرد،باززننده ودر عین حال مجذوب کننده است. او هندسهو طبیعت را متضاد می یابد و با وجود این از هندسه و کالبد بنا به عنوان ابزاری برای ارائۀ طبیعت استفاده میکند معماری او جدا از فضای شهری است و هندسه و چشم انداز خود را ارائه میدهد در عین اینکه از از لحاظ روابط معنوی و فرهنگی و ویزگیهای سایت به آن وابسته است. او به کمک تجرید بناهی خود از امکانات مدرن ، ارتباطی مستقیم بین مخاطب و فضای مورد نظر ایجاد میکند.

او راحتی و استانداردهای مدرنیته را با تعریف خشک و سرد خود از کالبد معماریش زیر پا میگذارد و خلوص را در فضایی قابل ادراک جایگزین آن میکند.او دیوار را جایگزین ستون میکند چرا که ارزش ستون را به دلیل به کار گیری آن در معماری مدولار مدرن از دست رفته می داند ودر عین حال دیوار را عاملی متضاد و دوگانه انگار تلقی میکند و آن را هم عامل جدایی وهم وصل ، وازدگی و هم کشش می شناسد

او عناصری از طبیعت همچون آب ، خاک ، باد ف آسمان و نور را در چهار چوبی سرد و با خلوص به گونه ای نو در فضا تعریف میکند. کلیسای نور وکلیسای روی اب دو نمونه از زیباترین کارهای اوست که همچون حصاری زیبا بر طبیعت تعریف جدیدی را مملو از احساسات عمیق ، نزدیک وبی پیرایه به دست میدهد.

آندو در واقع بامعماریش به سمت فضاهایی میرود که در عین یکپارچگی و خلوص با نگاهی عمیق تر وواضح تر ، به طبیعتی که در زندگی روز مره به دست فراموشی سپرده شده مینگرد.